Na czym polegało badanie NEXAF?

Do badania w trzech ośrodkach w Norwegii włączono 295 pacjentów (średnia wieku 64 lata, 30% kobiet) z nieutrwalonym migotaniem przedsionków i aktywnością fizyczną poniżej ogólnych zaleceń [1,2]. Grupa interwencyjna przeszła osiem nadzorowanych treningów interwałowych o wysokiej intensywności w ciągu pierwszych 4-6 tygodni, a następnie przez rok była prowadzona zdalnie z użyciem smartwatcha, aplikacji i platformy internetowej. Grupa kontrolna otrzymywała zwykłą opiekę, bez zorganizowanego programu ćwiczeń [1]. Nasilenie arytmii (AF burden, odsetek monitorowanego czasu w migotaniu) rejestrowano w sposób ciągły wszczepialnym monitorem [1,2].

Jakie wyniki uzyskano?

Po roku [1,2]:

  • AF burden wyniósł 3,9% w grupie treningowej wobec 7,1% w grupie kontrolnej (różnica średnich 3,4 pkt proc.; 95% CI 0,6-6,2; p=0,016), co odpowiada względnej redukcji o 45%,
  • hospitalizacje ogółem były rzadsze o 37%, a hospitalizacje związane z AF o 46%,
  • poprawiły się wydolność krążeniowo-oddechowa i spoczynkowa częstość rytmu,
  • jakość życia (skala AFEQT) poprawiła się w obu grupach podobnie: +5,6 wobec +4,4 pkt, bez istotnej różnicy (p=0,43).

Jakie są ograniczenia badania?

Badania z interwencją treningową z natury nie da się zaślepić, a liczebność (295 osób) pozwala oceniać przede wszystkim punkty pośrednie, nie twarde zdarzenia kliniczne. Współpierwszorzędowy punkt dotyczący jakości życia nie został osiągnięty, co autorzy wiążą m.in. z poprawą także w grupie kontrolnej [1,2]. Badanie finansowały norweskie instytucje publiczne i fundacje, bez udziału przemysłu [1]. Autorzy podkreślają, że program wymagał umiarkowanych zasobów kadrowych, bo większość prowadzenia odbywała się zdalnie [1].

Co to oznacza dla lekarza POZ?

To rzadki przypadek interwencji, którą lekarz POZ może realnie “przepisać” od zaraz: zalecenie regularnej aktywności fizycznej u pacjenta z napadowym lub przetrwałym AF ma teraz mocniejsze oparcie w danych. NEXAF sugeruje, że systematyczny trening, zaczęty pod nadzorem i kontynuowany samodzielnie, może zmniejszać nasilenie arytmii i liczbę hospitalizacji. W praktyce warto rozważać kierowanie takich chorych na rehabilitację kardiologiczną i wykorzystywać narzędzia zdalne (aplikacje, zegarki), które ułatwiają utrzymanie motywacji [1,2].

Piśmiennictwo

1. Komunikat prasowy ESC (30.08.2026): Tailored exercise programme shown to reduce atrial fibrillation burden. https://www.escardio.org/news/press/press-releases/tailored-exercise-programme-shown-to-reduce-atrial-fibrillation-burden/, dostęp online: 08.09.2026. Publikacja równoległa: Nes B i wsp., European Heart Journal, doi:10.1093/eurheartj/ehag099 (wg komunikatu ESC).
2. Radcliffe Cardiology: ESC Congress 2026 Day 3 Hot Line Trials. https://www.radcliffecardiology.com/news/esc-congress-2026-day-3-hot-line-trials-what-data-show-and-what-cardiologists-think, dostęp online: 08.09.2026.
3. Medscape: Exercise Cuts Arrhythmia Burden by 45% in AF. https://www.medscape.com/viewarticle/exercise-cuts-arrhythmia-burden-45-af-2026a1000wux, dostęp online: 08.09.2026.