Na czym polegało badanie SINGLE-AF?

SINGLE-AF to randomizowane, otwarte badanie prowadzone w 18 ośrodkach w Korei Południowej. Włączono 1803 dorosłych z migotaniem przedsionków i pośrednim ryzykiem udaru, zdefiniowanym jako 1 pkt w skali CHA2DS2-VASc u mężczyzn lub 2 pkt u kobiet [1,2]. Pacjentów przydzielono 1:1 do leczenia DOAC (apiksaban 5 mg dwa razy na dobę albo rywaroksaban 20 mg raz na dobę, z redukcją dawki zgodnie z zarejestrowanymi zasadami) lub do postępowania bez antykoagulacji. Obserwacja trwała 24 miesiące [2,3]. Średnia wieku wynosiła 60 lat, kobiety stanowiły 24%, a u 72% występowało napadowe migotanie przedsionków (AF) [3].

Jakie wyniki uzyskano?

Zaobserwowano 69% redukcję ryzyka wystąpienia pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego (udar, zatorowość systemowa, duże krwawienie lub zgon sercowo-naczyniowy) w grupie DOAC: 0,5% chorych w grupie DOAC wobec 1,5% w grupie bez antykoagulacji (HR 0,31; 95% CI 0,10-0,94; p=0,028) [2,3]. W żadnej z grup nie odnotowano zawału serca ani zgonu sercowo-naczyniowego.

Ponadto [2,3] antykoagulacja nie zwiększyła ryzyka krwawień: 0,3% w grupie DOAC vs 0,5% w grupie bez antykoagulacji.

Jakie są ograniczenia badania?

Badanie było otwarte, a bezwzględna liczba zdarzeń mała: NNT wyniosło około 200, co osłabia siłę wniosków [3]. Populacja pochodziła wyłącznie z Korei Południowej, więc przenoszenie wyników na inne grupy etniczne wymaga ostrożności; wykluczono m.in. chorych z przewlekłą chorobą nerek [3]. W grupie kontrolnej aż 36,5% pacjentów przyjmowało lek przeciwpłytkowy (wobec 0,4% w grupie DOAC), co mogło wpływać na wyniki [3]. Badanie finansowały koreańskie Ministerstwo Zdrowia oraz firmy Samjin Pharmaceutical i Hanmi Pharmaceutical [2].

Co to oznacza dla lekarza POZ?

Decyzje dotyczące stosowania antykoagulantów często zapadają właśnie w gabinecie POZ. Bywa, że pacjent z AF i pojedynczym czynnikiem ryzyka (np. nadciśnieniem albo w wieku 65-74 lata) pyta, czy musi brać “lek na rozrzedzenie krwi”. SINGLE-AF wspiera skłanianie się ku antykoagulacji także w tej grupie, choć na zmianę wytycznych trzeba poczekać. W praktyce warto u takich chorych ponownie ocenić ryzyko zakrzepowo-zatorowe i ryzyko krwawienia, a decyzję podejmować wspólnie z pacjentem, pamiętając, że w badaniu korzyść osiągnięto bez wzrostu ryzyka dużych krwawień [2,3].

Piśmiennictwo

1. Joung B i wsp. SINGLE-AF. N Engl J Med. Publikacja online równoległa do prezentacji ESC, 28.08.2026 (DOI niedostępny w pobranych źródłach w chwili opracowania).
2. Komunikat prasowy ESC (28.08.2026): People with atrial fibrillation at intermediate risk of stroke benefit from oral anticoagulants. https://www.escardio.org/news/press/press-releases/people-with-atrial-fibrillation-at-intermediate-risk-of-stroke-benefit-from-oral-anticoagulants/, dostęp online: 08.09.2026.
3. TCTMD: DOACs Benefit AF Patients With Intermediate Stroke Risk: SINGLE-AF. https://www.tctmd.com/news/doacs-benefit-af-patients-intermediate-stroke-risk-single-af, dostęp online: 08.09.2026.